Jacek Bętkowski ps. „Topór 2”, przybrane nazwisko „Józef Grabowski” (ur. 18 czerwca 1904 w Wadowicach, zm. 17 kwietnia 1980 w Londynie) – podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny, uczestnik powstania warszawskiego.
Życiorys
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Oficer 11 pułku piechoty, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 roku. Porucznik ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 roku.
W wojnie obronnej 1939 roku, dowodził 1 kompanią 5 pułku strzelców podhalańskich. Internowany przez Armię Czerwoną. Od września 1941 roku w Armii Polskiej w ZSRR. Był dowódcą III batalionu 16 pułku piechoty 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, a następnie dowódcą III batalionu 14 pułku piechoty w 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty.
Od sierpnia 1942 roku był w stopniu majora dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców w Iraku. We Włoszech został przeszkolony w dywersji i zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku.
Do Polski jako cichociemny skoczył na spadochronie w nocy z 30 na 31 lipca 1944 roku. Do Warszawy dotarł 1 sierpnia ok. 14.00. W powstaniu warszawskim, w stopniu podpułkownika, początkowo był inspektorem wyszkolenia Rejonu 3 Obwodu Śródmieście AK, komendantem Wojskowej Służby Ochrony Powstania 2 i 3 Rejonu. Od 28 sierpnia był dowódcą odcinka „Topór” w Podobwód Śródmieście Południowe, dowodząc batalionami „Golski” i „Zaremba”-„Piorun”. Od 2 października pełnił funkcję zastępcy dowódcy 72 pułku piechoty AK. Odznaczony 26 września osobiście przez p.o Szefa Sztabu KG AK gen. Leopolda Okulickiego „Kobra”, w czasie inspekcji Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone rozkazem nr 470 z 29 września 1944 z uzasadnieniem: „za wyjątkową odwagę i poświęcenie podczas walk o Warszawę”.
Po kapitulacji przebywał w niewoli. Od grudnia 1945 ponownie został dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców we Włoszech. Po wojnie pozostał na emigracji.
Pochowany w Radomiu.
Odznaczenia
Życiorys
Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Oficer 11 pułku piechoty, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 roku. Porucznik ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 roku.
W wojnie obronnej 1939 roku, dowodził 1 kompanią 5 pułku strzelców podhalańskich. Internowany przez Armię Czerwoną. Od września 1941 roku w Armii Polskiej w ZSRR. Był dowódcą III batalionu 16 pułku piechoty 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, a następnie dowódcą III batalionu 14 pułku piechoty w 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty.
Od sierpnia 1942 roku był w stopniu majora dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców w Iraku. We Włoszech został przeszkolony w dywersji i zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku.
Do Polski jako cichociemny skoczył na spadochronie w nocy z 30 na 31 lipca 1944 roku. Do Warszawy dotarł 1 sierpnia ok. 14.00. W powstaniu warszawskim, w stopniu podpułkownika, początkowo był inspektorem wyszkolenia Rejonu 3 Obwodu Śródmieście AK, komendantem Wojskowej Służby Ochrony Powstania 2 i 3 Rejonu. Od 28 sierpnia był dowódcą odcinka „Topór” w Podobwód Śródmieście Południowe, dowodząc batalionami „Golski” i „Zaremba”-„Piorun”. Od 2 października pełnił funkcję zastępcy dowódcy 72 pułku piechoty AK. Odznaczony 26 września osobiście przez p.o Szefa Sztabu KG AK gen. Leopolda Okulickiego „Kobra”, w czasie inspekcji Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone rozkazem nr 470 z 29 września 1944 z uzasadnieniem: „za wyjątkową odwagę i poświęcenie podczas walk o Warszawę”.
Po kapitulacji przebywał w niewoli. Od grudnia 1945 ponownie został dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców we Włoszech. Po wojnie pozostał na emigracji.
Pochowany w Radomiu.
Odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie (29 kwietnia 1980 roku)
- Krzyż Walecznych – dwukrotnie
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami.
Źródło:https://pl.wikipedia.org
Komentarze
Prześlij komentarz